กลับมาแล้ว เสียใจ และให้อภัย (บันทึก)

ตอนนี้ยังไม่ได้ไปโรงเรียน วันจันทร์ถึงจะไปได้ ถ้าเรียนไม่ทันแล้วจะทำไงดีนี่

ขอบคุณทุกเม้นด้วยครับที่เป็นกำลังใจ และอวยพรให้หายไว

ตกลงคงเตะบอลไม่ได้อีกแล้วปีนี้ หมอเค้าว่างั้น

ห้ามฝืน ห้ามให้มีกระแทก ห้ามกิน ห้าม...หลายอย่างจำจำไม่ได้

คนมันเคยชอบ แล้วจะให้งดไปทันที มันไม่ดูใจร้ายไปหน่อยเหรอครับ ?

ว่าไปก็เตะทีไรก็มีเจ็บเกือบทุกครังไป ต่อไปไม่เล่นละซะก็ดี

หันไปเล่นอะไรเบา ๆ มั่งก็ดี

เมื่อคืนก็นอนคิดอยู่ว่าจะเล่นอะไรดี

แล้วก็ตัดสินใจได้ละว่าพอมันค่อยยังชั่วแล้วจะหัดเล่น "รักบี้" !!! ^_^

(เจ็บแล้วยังไม่จ๋อยอีก)

แล้วเหตุครั้งนี้ก็ไม่โทษใครเลยว่างั้น

แต่นึกแล้วก็เสียวไส้น่าดู อู้หูไม่คิดว่าแค่แตะบอลจะเป็นได้ถึงขนาดนี้

เอนทรี่นี้เลยขอเอาภาพเก่ามาแปะใหม่เพื่อไว้อาลัยให้กะมัน

อาเมน...

*************************************************

ปล. ที่จริงแล้วต้องซึม ๆ นะเนี่ยะ แต่ไม่ขอเป็นงั้นดีกว่า ร่าเริง ๆ

*************************************************

บันทึก

ตรงนี้ก็สกิ๊ปไปเลยนะคับ ไม่ต้องอ่านหรอก แค่จะเก็บไว้อ่านเล่นสมน้ำหน้ามัน (ปอมอนาคตสมน้ำหน้าปอมในอดีต เหอ ๆ)

18:กว่า ๆน.

เพื่อนอยู่ไหนหมดวะทำไมไม่ขึ้นมาเอาบอลกันฮึ แล้วมันก็ตัดสินใจลากบอลไปหน้าประตูฝั่งตรงข้ามอย่างไวโคตร (แล้วใครจะไปนึกว่าการเบรกกระทันหันมันจะ...)

เจ้ายักษ์มันมาจากไหน ? ทันทีที่มันล็อกหลบคนเบื้องหน้า แล้วกะจะทำประตูอยู่นั้น

เหมือนได้ยินเสียง "อึก" เบา ๆ ถ้าเป็นสโลโมชั่นก็จะแบบว่าทั้งมันและเจ้ายักษ์ค่อยๆล้มตัวลงโดยมีมันรองอยู่เบื้องล่าง

แล้วไปอีท่าไหนคิดว่าคงจะเป็นหนึ่งในล้านท่าที่ล้มทับกัน เหอ ๆ

ขณะที่มันล้มหงายเก๋งลงพื้นปุ๊บ เจ้ายักษ์ก็ล้มตามมาติดๆ ที่แน่ ๆ จำได้ว่าเป็นเข่าท่อนซุงของมันหละที่บดลงไปกลางลำตัวมันพอดี

ตอนนั้นรู้สึกว่าจะพยายามไปซ้ำบอลให้เข้าประตู แต่ลุกไปได้พักเดียวแค่เสี้ยววิก็ล้มลงไปใหม่

คราวนี้หละเป็นอาการเจ็บที่ไม่เคยเจ็บมาก่อนในชีวิต แล้วก็จำอะไรไม่ได้อีก...

18:ปลายๆ- เกือบ20น.

อยู่ไอซียู (เค้าเล่ามาว่างั้น)

06:ไม่รู้ น.

ก็มีป๊า มีแม่ มีเจ้าป้องบ๊อง อยู่ข้างๆเตียงแฮะ ^_^ ดีจาย แต่พูดไม่ได้นิ เจ๊บเจ็บ เกร็งนิดเดียวเป็นเรื่องเลย แล้วก็ไม่วายแมร่งหมอแห่กันมาอีก วุ่นวายกันน่าดูคืนนั้น

11: กว่าๆ น.

เพื่อนๆมากัน เจ้ายักษ์ทำหน้าเศร้า น่าสงสาร กูไม่ได้โทษมึงซักหน่อยทำหน้ายังกะโดนโทษประหารชีวิต ฟราย...กูดิ่ต้องขอโทษมึงที่ต้องเบรคกระทันหัน นี่ถ้าไม่ได้เจ้ายักษ์อุ้มไปขึ้นรถคงแย่เหมือกัน อิอิ ขอบจาย

อีกหลายวัน

มันก็ยังเจ็บอยู่ดี ไปรร.ไม่ได้ซักที แถมมีสอบไม่เว้นแต่ละวัน กำเจง

13:30 น.วันนี้

มันเข้ามาอ่านบลอคหละ ดีจาย และขอบจาย(ขอบคุณ) เพื่อนๆในเอ็กซ์นี่ ใครที่ลองอ่านดูถึงนี่ก็อย่าแอบยิ้มล่ะ เพราะขอบจาย

ไปดีกว่า ขอกินก่อน เออแล้วอาหารเนี่ยะเมื่อไหร่จะกินแบบปกติได้หละ....เฮ้อ