ตายแน่....แต่ไม่แย่ขนาดนั้น ?
คิดเอาไว้ว่าแย่...ต้องแย่แน่ ๆ
ม้นเป็นอาไรที่ท้อแท้...ต้องคอยตามแก้
รู้ทั้งรู้ว่าสอบ...แต่ตัวมันไปไม่ได้
หากเพื่อนไม่ช่วยคงไม่ง่าย...สุดท้ายต้องตายแน่ ๆๆ
*************************************************
สุดแสนอาวรลูกบอลกลม ๆ

แตะบอลครั้งสุดท้ายวันที่ (ที่อยากจะลืม)
จริง ๆ วานนี้ก็แตะ แต่แตะไม่เต็มตีน
เพราะแตะไม่เหมือนกับเตะ
ตอนนี้คงเล่นไม่ได้จริง ๆ น่าแหละ
พอแตะก็ต้องเจ็บ
หัวฟู ๆ
ไล่ทำข้อสอบย้อนหลัง
ยากส์
ไม่ค่อยรู้เรื่อง
ทำไม่ทัน
เทอมนี้สามกว่าก็ปาติหารย์
ลำบาก ๆ
กินเหรอ ? ก็ไม่อร่อย
โจ๊ก
ข้าวต้ม
ซุป...
นอกจากนี้แล้วมีอย่างอื่นอีกมั้ย
อุตส่าห์ว่าจะทำน้ำหนักไล่ตามความสูง
หดหมดเลย
กระดูก 80% ของร่างกาย
แฟบ ๆ
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ^_^
ทั้งหลายเหล่านี้
ต่อให้มีอีกสิบ ๆ เท่า
ยอมแลกเลยทันที
ไม่มีเหตุการณ์นี้ก็ไม่ได้กลับเร็วเกินคาด
ทางบ้านให้อภัย (ในสิ่งที่ตนไม่ได้ทำผิด)
ความรักความห่วงใยเกินขีดจำกัด
ทางลัดให้เราได้กลับไป
รู้งี้เกือบตายซะตั้งนานก็ดี
เราจะได้กลับบ้าน (ถาวร) สิ้นเทอมนี้...
edit @ 2006/12/19 13:51:35
Welcome Home ปอม
ท่าทางคงยังไม่หายสนิทดีนะ



