มันเริ่มต้นตรงที่ความเหงาของการอยู่อย่างเดียวดาย

ทั้งที่ข้างกายก็มีใคร ๆ อยู่รอบตัว

การใช้ชีวิตอยู่ในถิ่นที่ไม่คุ้นเคย

ไม่มีใครคอยว่าคอยด่าคอยเตือน

แต่การมาของเขาในวันนั้น

ทำให้ความเหงาของเราค่อยจางไป

แม้เราจะมองโลก มองกันคนละใบ

เรามองได้อย่างสว่างสดใส

ส่วนเขาใช้ชีวิตอย่างมีสุขอยู่ในความมืดมิด

ตลอดชีวิตไม่เคยได้พบพาแสงใด ๆ

เรามาเป็นเพื่อนกันด้วยความไม่ตั้งใจ

ตอนแรกเราคิดว่าเราโชคดีกว่าเขามาก

ที่มีโอกาสในสิ่งที่เขาไม่เคยมี

แต่ตอนนี้เราชักไม่แน่ใจแล้วว่า

เราหรือเขา...? ใครกันแน่ที่มีความสุขมากกว่ากัน

บ่อยครั้งที่เรารู้สึกเหงาแทนเขา

แต่มันก็ไร้สาระ

เราจะไปเหงาแทนเขาได้อย่างไร

ในเมื่อเจ้าตัวเขาไม่เห็นมีความรู้สึกนั้นซักนิด

เราไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทที่สุดของเขาเป็นใคร

แต่เขาคือเพื่อนที่เราสนิทที่สุดของเราในที่ ๆ ห่างไกลแห่งนี้

และ

เมื่อความเศร้าเดินทางมาถึง

เรากับเขาจะต้องแยกกันแล้ว

และไม่มีทางไหนที่จะได้ติดต่อ

หรือได้พบกันอีก

เขาไม่มีโทรศัพท์

เขาเล่นอินเทอร์เน็ทไม่ได้

เขาไม่เห็นอะไร

หน้าเราเขาก็ไม่เคยเห็น

หน้าเขาเราก็ไม่กล้าถ่ายเก็บ

บ่อยครั้งที่เราอยากแอบถ่ายรูปเขาเก็บไว้เป็นความทรงจำ

แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าไม่ควร

ความทรงจำเท่านั้นที่เราจะทิ้งไว้ให้กัน

และอีกไม่นาน

มันก็คงจะค่อย ๆ เลือนลางไป

.

.

.

แต่

เรา

กับ

เขา

จะไม่เศร้าเหงาอีกต่อไป

เพราะเพียงแค่หนึ่งปี

เราก็ได้กำไร

จาก

สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมากมายแล้ว

************************

จริงๆแล้ว MV นี้เก่าและนานมากแล้ว

และเราบังเอิญไปเห็นอีกครั้งนึง

ทำให้นึกถึงเพื่อนผู้ตาบอดของเราขึ้นได้

และเอนทรี่นี้ ในอีกต่อ ๆ ไปนานโข

มันคงทบทวนความทรงจำของเราได้บ้าง

MV ซึ้งดีนะครับ

แม้จะเศร้าไปหน่อย

แต่ผมก็ว่ามั้นจบแบบ

HAPPY ENDING

หละ

^_^