ปล. (ปฐมลิขิต)

1.เรื่องราวดี ๆ นี้พี่ชายผมส่งมาเองแต่เราเอามารีเมคใหม่ ต้องขอบคุณมันด้วย สาธุ ๆ

2.เคยดูตัวอย่างหนัง Happy feet "กลมปุ๊กลุกขึ้นมาเต้น" สงกะสัยเป็นเรื่องทำนองเดียวกัน แต่นั่นเป็นการ์ตูน นี่ชีวิตจริง !!! ป้องมันดู planet earth ทางโมเดินนายทีวี แต่มันใจร้ายไม่อัดไว้ให้เราดู มีให้ซื้อเก็บป่าวน้า อยากได้อ่ะ ไม่ใช่มีแต่เพนกวินอย่างเดียว มีหมี แมวน้ำ วูซู (อ๊ะ กีฬานี่หว่า) วอรัส ฯลฯ

สำหรับใครที่กำลังท้อแท้ รู้สึกแย่ ๆ เศร้าสลด หมดกำลังใจ บางทีอ่านข้อความต่อไปนี้แล้วอาจรู้สึกเทียบไม่ได้เลย กับฝูงนกเพนกวินจักรพรรดิ์ พึ่งรู้เหมือนกันว่ามันมีชีวิตที่ช่างแตกต่างจากเรา ๆ อย่างหาที่สุดมิได้จริง ๆ

เพือน ๆ คงไม่มีใครไม่รู้จักเพนกวินใช่มั้ยครับ เราว่ามันเป็นสัตว์ที่น่ารักน่าเอ็นดูที่สุดชนิดหนึ่งเลยทีเดียว พวกมันเหมือนเป็น "สิ่งมีชีวิตที่ต้องสาป" เนื่องจากการสืบทอดเผ่าพันธุ์นั้นเต็มไปด้วยความสุ่มเสี่ยงยากเย็น มันต้องอพยพลงใต้เพื่อหาความอบอุ่นในช่วงเปลี่ยนฤดูกาล เดินทางรอนแรมไกลนับพัน ๆ ไมล์ แต่เพื่อน ๆ เห็นขาสั้น ๆ ของมั้ยมั้ย ? อย่างนั้นน่ะถ้าเดินกว่าจะไปถึง ฤดูก็คงเปลี่ยนกลับมาเป็นเหมือนเดิมซะก่อน มันทำยังไงนะเหรอ เหอ ๆ ดูภาพข้างล่างนี้จิ

มันแถไปกับพื้นหิมะอ่ะครับ โดยใช้ขาอันป้อมสั้นของมันนั่นแหละ เร้วด้วยนะ 555 (ฉลาดซะจริง) และแล้วก็ถึงที่หมายอันอบอุ่นเสียที แต่เดี๋ยวก่อน !!! มันจะมาพักผ่อนนาน ๆ ไม่ได้นะ ต้องทำหน้าที่สำคัญให้เสร็จสิ้น

หลังจากพักได้ไม่กี่เพลา มิทันเคี้ยวหมากแหลก (เอามาจากเรื่องไรหว่า ?) พวกมันก็เริ่มแหกปาก เอ๊ย ส่งเสียงร้องหาคู่กันหละ และต้องหาคู่ให้ได้ เพื่อสืบทอดทายาท ตอนเพนกวินเข้าห้องหอ เราขอเซนเซอร์ละกันนะ อิอิ

หลังจากนั้นอีกไม่กี่สัปดาห์ หลังจากตัวเมียตั้งท้อง ก็ได้คลอดลูก เอ๊ย ไข่ออกมา (แม๋ ถ้าคลอดเป็นตัวได้ก็จะได้ลำบากลดลงนะ)

เฮ้อเหนื่อยจางเล้ย .... หลังจากตัวเมียไข่เร็จมันก็อ่อนล้ามาก และฟักไข่ไม่ไหว (จริง ๆ แล้วมีอุปสรรคอื่นอีก) จึงต้องส่งทอดให้คู่ของมันดูแลแทน

อ๊ะ ๆ ค่อย ๆ นะจ๊ะที่รัก ....^_^

เนื่องจากไข่ต้องได้รับความอบอุ่นตลอดเวลา หากพ่อแม่เพนกวินคู่ใดสะเพร่า (พิมพ์ถูกป่าวหว่า) กะจังหวะรับส่งไข่ไม่ได ด้วยอุณหภูมิที่ติดลบกว่าหกสิบองศา จะทำให้ไข่แตกสลาย และลูกน้อยจะไม่มีโอกาสได้ฟักเป็นตัว

ว้า...ถึงเวลาต้องจากกันซะแล้ว เหล่าแม่นกจำใจต้องทิ้งพ่อนกให้ฟักไข่อยู่ลำพัง แล้วมันก็เดินทางจากไป....

ทีนี้ก็เหลือแต่ฝูงพ่อนกละหละ พ่อนกเพนกวินต้องอยู่นิ่ง ๆ อย่างอดทน ไม่มีอาหารใด ๆ ท่ามกลางพายุหิมะอันแสนโหดร้ายทารุน เพื่อประคบประหงมไข่ ที่อยู่ระหว่างอุ้งเท้าด้านบนกับขนและหนังหน้าท้องอันอบอุ่น

จริง ๆ แล้วมันต้องมิดใบเลยนะ สงสัยตัวนี้เผลอหลับ ...แป่ว

พ่อนกทั้งหมดต้องสามัคคีกัน (ประเทศไทยดูไว้เป็นตัวอย่างเถิด) พวกมัน แทนที่จะกกไข่ของมัน ก่อนที่พายุหิมะจะมา พวกมันค่อย ๆ เดินอย่างระวัง เพื่อมากระจุกตัวกันแน่น ๆ โต้ลมหนาวและสกัดความอบอุ่นไม่ให้จากไป อ้าว !!! แล้วตัวที่อยู่วงนอกสุดก็เสียเปรียบอะดิ่ ?...ป่าวเลยครับ พวกมันหมุนเวียนสับเปลี่ยนกัน ตัวในจะค่อย ๆ ขยับออกมาอยู่วงนอกบ้างเพื่อให้เพื่อนได้เข้าไป กลไกการแปรสนามเป็นไงก็อยากเห็นเหมือนกัน (อิจฉาคนได้ดู)

แต่เป็นอยู่แบบนี้นานเป็นเดือน ๆ พ่อนกเริ่มอ่อนแรงเต็มทน และแล้ว ไข่เริ่มฟักเป็นตัว...แต่เดี๋ยวก่อน !!! ...มันจะเอาอาหารที่ไหนมาเลี้ยงตัวและลูกที่พึ่งเกิดช่วยตัวเองไม่ได้กันเล่า ลำพังพ่อนกจะออกไปหาอาหารมาให้ มิทันเคี้ยวหมากแหลก (อีกละ) ลูกนกก็ได้หนาวตายกันพอดี ทำไงดี ๆ...

ก่อนที่พ่อนกจะอดอาหารตาย ก่อนที่ลูกนกจะหนาวตาย ก่อนที่ทั้งคู่จะจบชีวิต....

และแล้วก็....มาแล้ว ๆ แม่นกรีบแถ ! มาหาฝูงนกพ่อ (ดีใจด้วยจังเลย)

แต่ใครคู่ฉันล่ะ !!! เป็นหน้าที่ที่ต้องหากันให้เจออีก ต่างร้องเสียงหาคู่ตัวเอง เสียงใครเป็นเสียงใคร อันนี้เป็นฟามสามารถพิเศษของเพนกวินเค้าหละ มันจำเสียงคู่ตัวเองได้ ทั้งที่ห่างกันไปหลายเดือน

หลังจากเจอคู่ตัวเอง แม่นกจะรับไม้ต่อจากพ่อนก เพื่อให้พ่อนกได้พักผ่อน (แต่อยากเห็นตอนเขี่ยลูกให้กันอ่ะ) ส่วนตัวแม่นกเองก็จะสำรอกอาหารที่สะสมไว้เต็มท้องออกมาให้ลูกนกได้กิน

แม่....ไอ้เราก็นึกว่าจะทิ้งกันซะแล้วววว ที่ไหนได้ ฝูงแม่นกต้องออกไปหาอาหารเพื่อการนี้นี่เอง แม่นกเพนกวินตัวใดที่ทำหน้าที่ได้สำเร็จ ทันเวลา จะได้อยู่พร้อมหน้าตากับพ่อนกและลูกอีกครั้ง ส่วนแม่นกที่กลับมาไม่ทัน ก็จะพบเพียงร่างไร้วิญญาณของลูกน้อย พวกมันจะพากันกลับคืนสู่ทะเลอย่างเศร้าสร้อย และตั้งความหวังว่า เมื่อถึงเวลานี้ของปีหน้า มันจะไม่ทำพลาดอีก

สำหรับเจ้านกน้อยที่รอดชีวิต บางทีจะพลัดหลงกับแม่ บ้างก็แม่ไม่มา บ้าง พ่อตายไป มันจะหาที่พึ่ง โดยเข้าไปขอซุกไออุ่นจากแม่ของเพื่อน แต่เนื่องจากเธอมีลูกอยู่แล้ว และที่ว่างก็ไม่เพียงพอให้ความอบอุ่น แม่นกจำต้องขับไล่ลูกนกกำพร้าออกไป เจ้านอกน้อยอาจอยู่ตามลำพังอย่างโดดเดี่ยวและหนาวตายได้

ในขณะเดียวกัน แม่นกที่พึ่งกลับมา เมื่อพบว่าลูกตัวเองได้แน่นิ่งไปแล้ว หรือลูกตัวเองหายไป ก็จะเดินหาและจับจองเอาลูกนกกำพร้ามาเป็นลูกของตน และดูเหมือนว่าแม่นกกำพร้าลูกจะมีมากกว่าลูกนกกำพร้าแม่ ศึกชิงลูกจึงบังเกิดขึ้น และในการนั้น ลูกนกที่ติดบ่วงแห่งความรักอาจตายได้จากการถูกทับ

เห็นมั้ยล่ะครับว่ากว่าที่ครอบครัวเพนกวิน จะอยู่กันพร้อมหน้า แล้วพากันกลับถิ่น ก่อนที่จะกลับมาทำหน้าที่ใหม่ในปีต่อ ๆ ไป มันต้องเจอกันอะไรบ้าง...

แล้วเราล่ะ ดีกว่านกเพนกวินมันแค่ไหน สู้ต่อไปครับ...ปอม /.

edit @ 2007/01/29 19:23:07