ตอนเย็นในวันปกติ...
หลังจากเลิกเล่นบาสกับเพื่อนๆ
และรั้งท้ายเหลืออยู่กับเพื่อน 2 คน
(ไม่ต้องปิดตา...ไม่ใช่เรื่องผี)
กำลังจะเดินออกจากประตูล่างโรงยิม
"พึบ พับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ"
ไอ้เราก็งงว่าทำไมนกกระจอกน้อยตัวนั้น
ถึงได้บินอยู่กับที่บนขอบรางสายไฟ
ถ้าทำเป็นเรื่องปกติไปในตอนนั้น ป่านนี้ก็คง...
เฮ้ยสาด...เอายังไงดีวะ ?
ขามันติดอยู่ในร่องพลาสติกแข็งระหว่างข้อต่อ !!!
เป็นที่น่าสงสารและทรมานยิ่ง
จริง ๆ แล้วเป็นคนทนดูสัตว์ทรมานไม่ได้
และในตอนนั้นดูมันอาการไม่ดีเลย
ขาอีกข้างถูกหนีบมีเลือดซึมและคิดว่ามันกำลังจะขาด !
ในใจบอกให้มันนิ่ง ๆ เพราะถ้ายิ่งบินก็ยิ่งถลอกลึกและยิ่งแน่น
ไม่รู้มันไปหากินอีท่าไหน แล้วขามันเข้าไปได้ยังไง
มันเป็นธรรมดาของสัตว์โลก...
วันนั้นกะจะปล่อยให้มันตาย เพราะดูแล้ว
เหมือนว่ามันจะติดอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว
(ถ้าเป็นมนุษย์คงเลือดลงหัวตายไปละ)
แล้วก็เป็นเพราะเราที่เดินออกมาแล้วทำให้มัน
อาจจะจากที่อยู่นิ่ง ๆ รอความตายอย่างสงบ
กลับพยายามบินหนีด้วยสัญชาตญาณ...
ไม่ต้องสงสัยว่าเพื่อนๆก่อนหน้าที่เลิกไปทำไมไม่ช่วยมัน
นั่นเพราะเค้าเลิกกันนานแล้วแต่เหลือง 2 คนที่อยู่ต่อ
และแล้วความคิดที่จะจากไปแล้วปล่อยให้มันตาย
อย่างใจดำ !
ก็เข้ามาตัดสิน...
นกน้อยยังคงบินต่อไปด้วยความเจ็บปวด
ท่ามกลางความเงียบที่ได้ยินแต่เสียงกระพือปีก
เมื่อไหร่จะสิ้นเสียงนั้นซักที
เดินมาก็ตั้งไกลแล้ว
ยังไงมันก็ต้องตาย...
ยังไงก็ช่วยมันไม่ได้
ด้วยเพราะความขี้ขลาดที่จะเห็นเลือด
และแววตาแห่งความเจ็บปวดนั้น
ยิ่งไปแตะต้องกระทบกระเทือน
ยิ่งทำให้มันทรมานมากขึ้น
แต่แล้ว...
เจ้าขี้ขลาดก็สับเท้าอย่างไวไป ณ จุดเกิดเหตุ
ใกล้จะถึงที่มีความทรมานระดับขีดสุด
แต่แล้วก็เดินเลยไป
ขึ้นกะไดไปชั้นบนที่เล่นบาสอยู่ตะกี้
อันเชิญเพื่อนมันใหเลิกเล่นได้แล้ว
แล้วมาช่วยนกตัวนั้นกัน...
ค่อนข้างสูงเอาการ ต้องต่อโต๊ะสองตัว
ใช้ไม้กระทุ้งดูจะเป็นความคิดที่โง่เง่า
ดันเมื่อไหร่ ขาขาดเมื่อนั้น ...!!!... ทันที
เราขออาสาเป็นคนจับโต๊ะให้กันพลาดตกลงมา
(ไม่กล้าแม้แต่จะดูด้านบน ขณะที่เพื่อนช่วยมัน)
แทบอยากจะปิดหูทั้งสองข้างด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดขณะช่วยเหลือ
ติดอยู่ที่ต้องเกาะโต๊ะให้เพื่อนหรอก...
"ไม่รู้มันเข้าไปได้ยังไง ขามันติดอยู่ลึกมาก"
"และตอนนี้มันร่องแร่งเหลือแต่กระดูกที่ใกล้จะขาดแล้ว"
โอพระพุทธเจ้า !!!
"ตัดขามันซะ"
"รีบทำก่อนที่มันจะเหนื่อยและขาดใจตาย"
(ไม่รู้นกมันรู้จักคำว่าทนพิษบาดแผลไม่ไหวรึปล่าว)
"โป๊ะ"
เฮ้ยมรึงไม่ลังเลเลยเหรอ...?
เพื่อนมันได้ดันรางจนเฉือนขาที่ติดขาดไปแล้ว
และเราสองคนก็ได้เห็นมันบินผ่านประตูโรงยิม
ค่อย ๆ หายไปลิบตา....
ก็ยังดีที่มีแรงบินต่อได้ขนาดนั้น
หรืออาจเป็นเฮือกสุดท้ายแล้วไปตายที่อื่น
ก็ไม่อาจทราบได้...
หวังว่าถ้าไม่ตาย...มันคงใช้ชีวิตอยู่ได้
ด้วยขาเพียงข้างเดียว
เพราะขาอีกข้างนั้น
ได้คาอยู่ในร่องสายไฟ ณ ที่แห่งนี้ไปเสียแล้ว
edit @ 2007/05/09 15:19:32
